Mijn interesses, visie en doelen - De paardenvrouw
In dit artikel
Persoonlijk

Mijn interesses, visie en doelen

Het lijkt mij leuk om een persoonlijke categorie op mijn blog bij te houden. Het is immers mijn bedoeling om iedereen met behulp van mijn website en social media, mee te nemen in mijn reis richting ondernemen in de paardenwereld. Zo nu en dan, als er interessante ontwikkelingen zijn, zal ik hierover een stukje schrijven. Inmiddels heb ik al wel wat informatie om met jullie te delen over mijn interesses, visie en doelen.

Maar wat wil je doen dan?

Hoe vaak ik deze vraag al niet heb gehad. Veelal goed bedoeld hoor, daar niet van. Maar ik vind het lastig te beantwoorden. Een fulltimebaan in de paardenwereld is ontzettend breed. Zoals je kan lezen in de categorie ondernemers, zijn er tal van beroepen. Van coach, tot paardentrainer, tot fotografie. Je kan het zo gek niet verzinnen. Met zoveel mogelijkheden (en eigenlijk altijd) is het belangrijk om dicht bij jezelf te blijven. Waarvan voel jij van binnen een ‘ja’? Waardoor gaat dat lichtje in jou harder schijnen? Side note: het is helemaal oké als je dit nog niet goed voelt of weet. Ik weet van mezelf bijvoorbeeld dat ik heel graag mèt paarden wil werken, maar daar ben ik ook alleen maar achter gekomen door dingen te gaan proberen.

Mensen die mij al wat langer kennen of volgen weten dat ik ook een poosje heb gefocust op het fotograferen van paarden. Hoewel ik het leuk vind om te doen, voelde ik al vrij snel dat dit niet mijn roeping is. En dat is oké. Tijd gespendeerd aan het ontdekken van jouw interesses en jouw persoonlijke ontwikkeling is nooit verspilde tijd. Het heeft mij veel nieuwe inspiratie opgeleverd en ik heb er veel nieuwe mensen door leren kennen.

Toen ik voor mijzelf de conclusie had getrokken dat fotografie het niet helemaal is voor mij, ging ik weer verder zoeken. Ik voelde al vrij snel aan dat het een ‘langer’ proces zou worden en het idee om anderen in dit proces mee te nemen kwam al snel in mij naar boven. De designer in mij (ik werk fulltime als designer hiernaast) wilde het wel meteen goed doen. Een sterke, pakkende naam die mij de mogelijkheid biedt om van alles en nog wat te gaan proberen en ontdekken. ‘De paardenvrouw’ was eigenlijk binnen een minuut bedacht en ik was er ook direct helemaal blij mee. Het grappige is dat ik meestal heel erg perfectionistisch en twijfelachtig kan zijn met dit soort dingen. ‘Is het niet raar?’, ‘Moet het toch niet specifieker?’ ‘Moet ik niet voor een niche gaan?’, ‘Misschien wil ik te veel, te snel’ zijn dan gedachtes die mij overmeesteren, maar dit keer niet. Het was meteen goed en dat gaf mij direct het gevoel dat dit een stap in de goede richting is.

The next steps

Oké, fotografie is het dus niet. Wat dan wel? Ik struinde het internet af om inspiratie op te doen en kwam toen weer in aanraking met de TTouch massage techniek. In mijn tijd als paardenmeisje kwam ik hier al mee in aanraking en toen trok het me heel erg. Dat gevoel is lang op de achtergrond geweest, maar toen ik erover begon te lezen dacht ik: ‘ja, hier wil ik iets mee’. Ik schreef me in voor een cursus die pas in november wordt gegeven. Dit vond ik best een risico, omdat als iets niet helemaal mijn ding blijkt te zijn, dan ben ik eerst vaak enthousiast en dan na een maand neemt dat af en trekt het me niet meer. Dat is in dit geval (gelukkig) niet zo. Begin juli heb ik mezelf al ingeschreven voor de cursus, nu twee maanden later kijk ik er nog evenveel naar uit. Dat bevestigt voor mij dat dit een goede stap is.

Maaaaaar, ik zal eerlijk toegeven dat ik niet ik zou zijn als ik niet een tikje ongeduldig zou worden. Als ik eenmaal iets in mijn hoofd heb, dan doe ik het liever gisteren dan vandaag. Dus om dan maanden te moeten wachten, is best een ding voor mij. Ik besloot om die maanden goed te gebruiken door mij te verdiepen in allerlei onderwerpen rondom paarden. Hier ontstond ook het idee om een blog bij te houden. Daarnaast bouwde ik mijn website en startte ik mijn Facebookpagina en Instagram.

Met nog twee maanden op de teller, merkte ik dat ik weer begon te zoeken. Ik wil wat doen, want ik houd niet van stilzitten. In mijn eerdere zoektocht naar wat ik wilde gaan doen, was ik ook op paardenvoeding uitgekomen. Ik besloot om mijn tijd te doden met het doen van een basiscursus paardenvoeding. De eerste helft heb ik al succesvol afgerond en momenteel werk ik aan de tweede helft. Het is veel droge en best wel saaie stof, maar toch is het ook weer heel interessant. Ik ben nu bijvoorbeeld in staat om rantsoenberekeningen te doen voor verschillende type paarden onder verschillende omstandigheden. Nu ik hier actief mee bezig ben, kwam ik er wel (weer) achter dat ik liever met paarden werk in plaats van voor paarden. Ik denk dat dat ook verklaard waarom fotografie het niet helemaal voor mij was, omdat dit ook minder met het paard is en juist meer voor de eigenaar. Desalniettemin vind ik de nieuwe kennis die ik opdoe omtrent paardenvoeding mega interessant. Kennis is nooit verkeerd zeg ik altijd maar.

Visie

De afgelopen maanden heb ik een hoop nieuwe mensen mogen leren kennen en veel nieuwe dingen mogen leren. Niet alleen over paarden maar vooral ook over mezelf. Ik ben er nog lang niet, maar ik merk dat ik steeds beter kan aanvoelen welke kant ik op moet gaan. Zo voel ik al een poosje een schreeuwende ‘ja’ van binnen als ik ga kijken naar verschillende massagetechnieken voor paarden. Daarom staat er volgend jaar de opleiding paardensportmasseur op de planning. Vanuit daar ga ik weer verder kijken wat er op mijn pad mag komen.